Bir derinsizlik var hayatlarda; artık; kopyala yapıştır laflarla büyük düşünürler oluyor insanlar ve her konudan anlayan entellektüeller dolaşıyor meydanlarda…

Bir oyunculuk hali var hayatlarda; artık; samimiyetsiz sloganlarla seviliyor insanlar ve samimiyetsiz, içi boş sloganlarla ölüyorlar sokaklarda…

Bir uyku hali var hayatlarda; hiç uyanmayacak/ölmeyecek gibi hırsla her gün herkes gülümsüyor ekranlarda…

Bir eriyiş var hayatlarda; “başlangıç”tan bu yana gökten inen ne varsa ve insanlığın göğe yükselttiği ne varsa hepsi bir bir tüketiliyor, unutuluyor, unutturuluyor sırasıyla

Tam manası ile “büyük” olanın “küçük” karşısındaki mağlubiyetini alkışlıyor hatta mahcubiyetini aşağılıyoruz hep birlikte… bu belki de; yaradılışının bu kadar uzağına düşen, “yok”luğunu unutan ve tüketmekle “var” olan insanlığa verilen bir ceza… ayakları yerden kesilmiş ve kibre bulanmış iç ve dış dünyamızın burnunun yere sürtmesi… anlamadığımızı bile anlamadığımız bir lanet… kazanan “küçük”, kazanan “aciz”, kazanan “davasız” ve “ruhsuz” bir anlayışın beslemesi haline gelen bir anlayış… daha da kötüsü, kazanan bu anlayışı çılgınca alkışlayan düzenin “sıradanlaşması”…

Bir sinmişlik var hayatlarda; “hiç” aramamış gibi, “hiç” tatmamış gibi, “hiç” yaklaşmamış gibi, “hiç” bulmamış gibi ama hep varolmuş ve bu boşa varoluşla kokuşmuş gibi…

Evet bir sinmişlik var hayatlarda; dünya yoruldu, bedenler yoruldu, ruhlar yoruldu, inanç ve ahlakı akıl mahkum etti. Hepsinin bağışıklık sistemi çöktü… böbürlenme kahkahası, bıyık altı gülüşler, büyük laflar ama “oku”mayışlar, büyük bir derinsizlik var hayatlarda

Bir yozlaşmışlık var hayatlarda; kul hakkını yemek gibi, şehvet gibi, kibir gibi, sahiplik gibi, benliğin merkez olması gibi sıradanlaşmış bir yozlaşma bu…. O’na döneceğine iman etmiş ruhları esir almış olan bedenleri birer ceset gibi kokutan bir yozlaşma.